1

توضیحات Dr. Curtis Crane پیرامون جراحی میکروسکوپی پیوند عصب جهت ایجاد حس جنسی و حس لامسه در آلت تناسلی مردانه حاصل از جراحی فالوپلاستی در مردان ترنس (FTM)

مترجم: سعید.ش

در این ویدیو، دکتر Curtis Crane روش جراحی میکروسکوپی پیوند دو عصب (آناستوموز) طی جراحی فالوپلاستی در مردان ترنسجندر را توضیح می دهد. جراحی میکروسکوپی اتصال عصب سبب ایجاد حس لامسه و حس جنسی در آلت تناسلی مردانه حاصل از جراحی فالوپلاستی می شود.

به عنوان یک مایکروسرجن (جراحی که در زمینه جراحی میکروسکوپی تخصص دارد)، تلاش بسیاری در زمینه پیوند مجدد عصب انجام می دهم. برای این که یک مایکروسرجن بتواند تکنیک فلپ آزاد را پیاده کند، مثلا بافتی را از ساعد دست بردارد و این بافت را در جایگاه آلت تناسلی مردانه قرار دهد، بدین صورت که آلت تناسلی مردانه را از پوست ساعد دست درست کند، نیاز است که همراه با بافت، یک سرخرگ و یک سیاهرگ نیز بردارد، چرا که این تنها راه زنده ماندن بافت است. حال اگر جراح بخواهد بافتی که قرار است از بدن شخص برداشته شود، حس نیز داشته باشد، باید همراه با بافت، عصب نیز بردارد.

در ساعد دست، دو عصب اصلی وجود دارد که به پوست ساعد دست حس می بخشند: عصب های انتی براکیال جلدی میانی و خارجی. این ها عصب های نسبتا بزرگی در قسمت پایین ساعد دست هستند و همینطور که به سمت دیستال ساعد دست پیش می روند، انشعاب یافته و عصب های کوچک و نازکی را تشکیل می دهند. برای درک این موضوع، می توانید تصویر یک درخت با تنه ای بزرگ و شاخه های آن را تصور کنید. این عصب های کوچک و نازک، وظیفه ایجاد حس در پوست ساعد دست را برعهده دارند.

کاری که مایکروسرجن انجام می دهد این است که فلپ را همراه با سرخرگ و سیاهرگ، و عصب های بزرگ آن بر می دارد. وقتی می گویم بزرگ، منظورم کمتر از نصف میلیمتر است که عصب بزرگی محسوب می شود. تمامی اینها به جایی که آلت تناسلی مردانه باید باشد آورده می شوند، سرخرگ و سیاهرگ فلپ پیوند زده می شوند.

و حال این عصب ها را داریم، می توانیم از هر کدام از عصب های این ناحیه {ناحیه تناسلی} استفاده کنیم. عصب های بسیار خوب این ناحیه شامل عصب گلنز یا کلیتوریس فعلی می شود، همچنین عصب ایلیواینگوینال، عصب فمورال، عصب هایی که به ناحیه تناسلی حس می بخشند نیز از این دسته عصب ها هستند.

کاری که من و همکار جراحم انجام می دهیم این است که این عصب ها را در ناحیه پلویس (ناحیه لگنی) پیدا می کنیم، آنها را کمی برش می زنیم، و عصب هایی [را که همراه با فلپ آورده ایم] به این عصب ها پیوند می زنیم.

به محض این که عصبی برش زده می شود، از همان جایی که برش خورده است به بعد، می میرد. اما آنچه که برجای می ماند پوشش عصب است که نقش بزرگ‌راه یا مسیری را ایفا می کند که عصب جدید از طریق آن رشد خواهد کرد. به همین دلیل است که [مردان ترنسی که فالوپلاستی همراه با پیوند عصب انجام داده اند] تا 9 ماه پس از جراحی حس ندارند، چرا که پس از جراحی عصب ها به مدت حدود یک ماه در حالت شوک هستند، و پس از گذراندن دوران شوک، رشد خود را آغاز کرده و حدود یک میلیمتر در روز رشد می کنند.

اگر عصبی را برش زده و آن را به حال خود رها کنیم تا رشد کند، مانند این است که تیری در تاریکی رها کرده باشیم؛ چرا که این عصب به هیچیک از گیرنده های هدف پوست راه نخواهد یافت چرا که طیق احتمالات، شاید یک در میلیون، یک در میلیارد، یا یک در عددی است که حتی نمی دانم چگونه بیان می شود این اتفاق رخ دهد.

اما، اگر آناستوموز یا پیوند عصب ها به یکدیگر انجام شده باشد، عصب جدید پس از مرگ عصب سابق، از طریق مسیر عصب سابق (اسکلت و پوشش عصب سابق) که بر جای مانده است، به رشد خود ادامه می دهد؛ به گونه ای که این عصب جدید دقیقا می داند که از کجا باید رشد کند. شیوه کار آناستوموز عصب اینگونه است.

آناستوموز عصب (پیوند عصب) اینگونه است که مسیر دقیقی برای رشد عصب مشخص می کنیم، به گونه ای که هر سرخرگی می داند که این عصب ها در پوست گسترش خواهند یافت، چرا که آنجا جایی بوده که عصب های سابق به پوست حس می بخشیده اند. بنابراین کار ما هدایت کردن عصب های در حال رشد است.

مترجم: سعید.ش
🌐منبع: هلپ ترنس سنتر – شبکه اطلاع رسانی ترنسجندر و تغییرجنس
https://helptranscenter.org

Copyright © 2018 سعید.ش https://helptranscenter.org هلپ ترنس سنتر – شبکه اطلاع رسانی ترنسجندر و تغییرجنس All Rights Reserved