هورمون درمانی FTM

آیا تستسترون درمانی در ترنس های مرد (FTM) موجب اضافه وزن و چاقی خواهد شد ؟

1

آیا تستسترون درمانی در ترنس های مرد (FTM) موجب اضافه وزن و چاقی خواهد شد ؟

مترجم: سعید.ش

آیا تستسترون موجب چاقی خواهد شد ؟
پاسخ کوتاه به تصور نادرست فوق این است که : «خیر ، تستسترون الزاما موجب چاقی نخواهد شد» ، اما ارائه توضیحات در خصوص برخی عوامل در پاسخ به پرسش فوق ، نیازمند اندکی تلاش می باشد

سطوح مختلف تستسترون – همانند بسیاری از هورمون های دیگر – می تواند بر متابولیسم و همچنین سایر پروسه ها و سیستم ها در بدن یک شخص ، تاثیر گذارد. (واژه «متابولیسم» در اینجا ، به پروسه هایی اشاره دارد که در بدن رخ می دهند تا غذای مصرفی را به انرژی حفاظت کننده از بدن تبدیل نمایند)

🔰اما تنها به این علت که هورمون می تواند بر متابولیسم تاثیر گذار باشد ، به این معنا نیست که موجب چاقی یا لاغری خواهند شد.
کاهش یا افزایش وزن معمولا در نتیجه ترکیبی از عوامل رخ می دهد ، و تمامی این عوامل به طور کامل درک نشده اند

جهت کاوش در این تصور نادرست ، بعضی از تاثیرات مدیریت تستسترون از جمله تغییرات متابولیک ، ایده مقاومت نسبت به انسولین ، و توزیع مجدد چربی بدن/چربی شکمی را مدنظر قرار می دهیم

مطابق با نرخ متابولیک ، مدیریت تستسترون در مردان غیر ترنس ، افزایش متابولیسم را نشان می دهد و این امر به طور واضح به این معنا ست که موجب افزایش نرخ توانایی سوخت و ساز انرژی مواد غذایی در اشخاص می شود.
به عبارت دیگر ، مدیریت تستسترون ممکن است به مردان جهت حفظ وزن سالم کمک کند

🔲عامل دیگر مرتبط با چاقی که باید مدنظر قرار داده شود ، مقاومت نسبت به انسولین می باشد

در شرایط ایجاد مقاومت نسبت به انسولین ، بدن در برابر توانایی انسولین (هورمونی که توسط پانکراس ترشح می شود) جهت تحویل گلوکز (قند) به سلول ها ، مقاومت می کند. جهت جبران این مقاومت نسبت به انسولین ، پانکراس انسولین بیشتری تولید می کند که این مسئله موجب افزایش سطوح انسولین در گردش می شود

در بسیاری از اشخاص ، پانکراس نمی تواند چنین خروجی انسولین بالایی را در دراز مدت حفظ کند ، لذا نهایتا سطوح انسولین کاهش می یابد و سطوح گلوکز خون افزایش می یابد

مقاومت نسبت به انسولین ، به چاقی و دیابت نوع 2 مرتبط است

مطالعات در رابطه با حساسیت نسبت به انسولین/نرخ جذب گلوکز و مدیریت تستسترون در مردان غیر ترنس ، متفاوت است

در بعضی از مطالعات ، مدیریت آندروژن ها در سطوح بالا در مردان غیر ترنس ، نشان دهنده تاثیر گذاری منفی بر متابولیسم گلوکز بوده است

در مقابل ، در سایر مطالعات نشان داده شده است که مدیریت تستسترون در مردان با سطوح تستسترون پایه پایین (از جمله مردان مبتلا به هایپوگنادیسم) ، بهبود حساسیت نسبت به انسولین را نتیجه می دهد

در یک مطالعه انجام پذیرفته بر مردان چاق میان سال با سطوح تستسترون پایه پایین ، تستسترون درمانی کاهش مقاومت نسبت به انسولین را موجب شد

این مطالعات نشان می دهند که ایجاد تغییرات جهت اصلاح سطوح تستسترون ، می تواند تاثیر مثبت یا منفی بر متابولیسم گلوکز اعمال نماید

شواهد قابل توجهی موجود است که نشان می دهد [مصرف] مکمل تستسترون برای مردان با سطوح تستسترون پایین ، می تواند جذب گلوکز را بهبود بخشد ، موجب کاهش مقاومت نسبت به انسولین شود ، و همچنین به کاهش چربی احشایی بدن در اطراف شکم کمک کند

ارتباط دقیق میان سطح تستسترون و مقاومت نسبت به انسولین در مردان غیر ترنس درک نشده است ، و مطالعات در این خصوص همچنان ادامه دارند

⭕️اما آیا مشاهدات بالینی که بر روی مردان غیر ترنس انجام پذیرفته است ، برای مردان ترنس نیز صادق است ؟

مردان ترنس جمعیت کوچکی هستند و تحقیق بر روی اشخاص ترنس به خوبی انجام نگرفته است ، اما حداقل دو مطالعه مستند در خصوص تاثیرات تستسترون بر مقاومت نسبت به انسولین در مردان ترنسی که تستسترون درمانی انجام می دهند ، وجود داشته است

📚مطالعه ای در سال 1994 با عنوان «القاء مقاومت نسبت به انسولین توسط آندروژن ها و استروژن ها» بر روی 18 ترنس زن به مرد (FTM) با دریافت استر تستسترون بصورت تزریق عمیقا عضلانی با دوز 250 میلی گرم در هر دو هفته (250mg/2weeks) در طول دوره چهار ماهه انجام شد [1]

نتیجه مطالعه آن بود که تستسترون درمانی در مردان ترنس می تواند موجب القاء مقاومت نسبت به انسولین شود

📚اما ، مطالعه ای در سال 2003 با عنوان «تاثیرات استروئید های جنسی بر اجزاء سندرم مقاومت نسبت به انسولین در اشخاص ترنسکشوال» ، نشان داد که در 17 ترنس زن به مرد (FTM) با دریافت استر تستسترون بصورت تزریق عمیقا عضلانی با دوز 250 میلی گرم در هر دو هفته (250mg/2weeks) در طول دوره یک ساله ، عمدتا تاثیراتی بر حساسیت نسبت به انسولین اعمال نگردید [2]

جالب است به این نکته توجه شود که در مطالعه نخست ، ارزیابی تغییرات مقاومت نسبت به انسولین فقط در یک دوره چهار ماهه انجام پذیرفت. چنین دوره زمانی کوتاهی ، ممکن است نتایج کوتاه مدت یا نتایج مرتبط با ترنزیشن نخستین را نشان دهد که ممکن است پس از گذشت مدت زمان طولانی از انجام هورمون درمانی ، بصورت یک هنجار نباشد.

در واقع ، تعداد دفعات تغییرات عظیم هورمونی با ایجاد کاهشی در حساسیت نسبت به انسولین مرتبط بوده است ، و از جمله می توان افزایش سطوح هورمون جنسی هنگام بلوغ طبیعی ، و همچنین تغییرات هورمونی هنگام بارداری را مثال زد

این حقیقت که در مطالعه یک ساله در سال 2003 هیچگونه تاثیرات منفی بر حساسیت نسبت به انسولین نشان داده نشد ، ممکن است از این ایده حمایت نماید

🔰البته از دو مطالعه کوچک نمی توان به نتیجه قطعی دست یافت ، و ممکن است عوامل دیگری میان دو گروه ایفای نقش نمایند. بدون شک انجام تحقیقات بیشتری در این زمینه ضروری است

استدلال بعضی اشخاص به این صورت است که مقایسه باید میان مردان ترنسی که هورمون درمانی انجام می دهند ، و زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS) انجام شود.
چرا که در زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک ، ارتباطی میان مقاومت نسبت به انسولین و سطوح تستسترون بالاتر از میانگین (سطوح تستسترون بالاتر از میانگین برای زنان) مشاهده می شود

اما از آن جایی که عموما مدیریت تستسترون در دراز مدت در مردان ترنس بطور کلی سطوح تستسترون بسیار متفاوتی را در مقایسه با زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک نتیجه می دهد ، و از آن جایی که ارتباط دقیق میان سطوح هورمون و مقاومت نسبت به انسولین به طور کامل درک نشده است ، بسیار بهتر است که به جای مقایسه مردان ترنس با زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS) ، مردان ترنس بطور مستقیم مورد مطالعه قرار گیرند

🔲عامل دیگری که در تستسترون درمانی در ترنس های مرد (FTM) باید در نظر گرفته شود ، توزیع مجدد چربی بدن به الگوی «مردانه» تر می باشد.

پس از گذشت ماه ها و سال ها ، مردان ترنس به طور معمول انتقال چربی بدن از نواحی باسن و پا های خود به ناحیه شکم مشاهده می کنند

این مسئله برای اشخاصی که در آغاز پروسه هورمون درمانی اضافه وزن دارند ، بسیار چشمگیر است (در این اشخاص ممکن است تجمع چربی بسیاری در اطراف میان تنه مشاهده شود) ، اما در اشخاصی که در آغاز پروسه هورمون درمانی دارای چربی بدنی کمتری می باشند ، ممکن است افزایش چشمگیری در چربی شکمی مشاهده نشود

ذخایر بسیار چربی احشایی شکمی به مقاومت نسبت به انسولین (و همچنین به سطوح تستسترون پایین در مردان غیر ترنس ، و به سطوح تستسترون بالا در زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک) مرتبط بوده است

🔻مجدد باید اشاره شود که ارتباط دقیق و رابطه علت و معلولی میان این عوامل بطور کامل درک نشده است

بطور کلی – برای اشخاص با هر جنسی – ذخایر بسیار چربی شکمی/چاقی با مقاومت به انسولین در ارتباط است ، که این مسئله می تواند موجب ایجاد سیکلی معیوب شود ، به گونه ای که چربی بیشتری در بدن ذخیره می گردد و در عین حال بدن شخص به طور فزاینده ای نسبت به انسولین مقاوم می شود

✅لذا در خصوص تصور نادرست رایج در رابطه با ایجاد چاقی مرتبط با تستسترون درمانی در ترنس های مرد (FTM) ، احتمالا بهترین پاسخ – همانطور که در پاراگراف آغازین مطلب عنوان شد – این است که تستسترون به تنهایی ، به طرز جادویی موجب ایجاد چاقی در مردان ترنس نخواهد شد

🔹پس از مصرف تستسترون ، متابولیسم احتمالا افزایش خواهد یافت که این امر می تواند موجب تسریع سوخت و ساز کالری ها شود (یک نکته مثبت).

🔸البته افزایش متابولیسم ممکن است موجب افزایش اشتها شود ، و در صورتی که شخص به غذا های مصرفی خود به خوبی اهمیت ندهد ، ممکن است چند پوند وزن اضافه کند.

🔹پس از تستسترون درمانی احتمالا توده عضلانی اندکی افزایش خواهد یافت (تستسترون عاملی آنابولیک یا سازنده عضله می باشد) و نشان داده شده است که توده عضلانی خالص به حفظ متابولیسم سالم و سوخت و ساز موثر چربی ها کمک می کند (یک نکته مثبت دیگر ، به ویژه اگر اشخاص جهت افزایش توده عضلانی خود بطور کلی ، تمرینات استقامتی انجام دهند)

🔸پس از تستسترن درمانی ، چربی بدن ممکن است به شکم منتقل شود (یک مانع) ، اما در صورتی که اشخاص در آغاز پروسه هورمون درمانی اضافه وزن نداشته باشند ، احتمالا مسئله ای حاد نخواهد بود

🔹اشخاص ممکن است تا حدودی تغییرات در مقاومت نسبت به انسولین مشاهده بکنند یا نکنند

🔻از آن جایی ک هیچگونه شواهدی قطعی در خصوص چگونگی ارتباط سطوح تستسترون با مقاومت نسبت به انسولین موجود نیست ، نمی توان بطور قطع بیان نمود

دستیابی به اطلاعات و داده های بهتر در خصوص عامل ایجاد مقاومت به انسولین شگفت انگیز خواهد بود ، اما حقیقت این است که جزئیات ارتباط میان سطوح تستسترون ، متابولیسم گلوکز ، و چربی بدن ، به خوبی درک نشده است

🔲آخرین احتمال قابل ذکر ، مشاهده افزایش اندکی در احتباس آب (و لذا وزن آب افزوده شده) در ماه های نخست تستسترون درمانی می باشد ، اما این مسئله غیر عادی نیست و معمولا بر طرف می شود

وزن حاصل از آب ، موقتی می باشد ، لذا نباید آن را به عنوان چربی افزوده شده مدنظر قرار داد

🔴به عنوان نتیجه کلی و جمع بندی مطلب ، در صورتی که ترنس مردی در آغاز پروسه هورمون درمانی اضافه وزن نداشته باشد ، و در صورتی که در مصرف مواد غذایی از برنامه غذایی سالم و متعادل پیروی نماید ، و بطور منظم ورزش کند ، نباید پس از شروع تستسترون درمانی چاق شود.
درست همان گونه که اکثریت مردان غیر ترنس ، وزن سالم بدن خود را حفظ می کنند

در صورتی که همچنان در خصوص تصور نادرست ذکر شده شک دارید ، مشاهده تصاویر متعددی از اشخاص ترنس ، مفید خواهد بود.
لذا متوجه خواهید شد با وجود این که بعضی از اشخاص ترنس دارای اضافه وزن هستند (که ممکن است پیش از شروع ترنزیشن نیز دارای اضافه وزن بوده باشند) ، بسیاری از اشخاص کاملا متناسب هستند.

همانند اکثریت اشخاص ، گستره ای از تایپ های بدنی میان اشخاص ترنس FTM نیز وجود دارد

 

1. «Induction of insulin resistance by androgens and estrogens» by K.H. Polderman, et. al, Journal of Clinical Endocrinology and Metabolism, 1994 Jul;79(1):265-71)

2. «Effects of sex steroids on components of the insulin resistance syndrome in transsexual subjects» by J.M. Elbers, et. al, Clinical Endocrinology, 2003 May;58(5):562-71)

مترجم: سعید.ش
منبع: هلپ ترنس سنتر – شبکه اطلاع رسانی ترنسجندر و تغییرجنس
https://helptranscenter.org
مرجع:
http://www.ftmguide.org/

Copyright © 2017 سعید.ش https://helptranscenter.org هلپ ترنس سنتر – شبکه اطلاع رسانی ترنسجندر و تغییرجنس All Rights Reserved

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s